Bilal-i Habeşi Hazretleri (r.a.)

Hz. Peygamber s.a.v. Efendimiz’in ilk müezzini ve ezanın ilk okuyucusu, ilk müslümanlardan olan Bilal-i Habeşî r.a. Hazretleri (Bilal b. Rebah , ö.20/641), pek gür ve güzel sesliydi. Rengi siyah, fakir ve kimsesizdi. Azgın müşriklerden Ümeyye b. Halef’in kölesiydi. Hz. Bilal’in müslüman olduğunu öğrenen Ümeyye’nin ona yapmadığı işkence kalmamıştı. Öğle güneşinin yakıcı bir vaktinde onu alıp kızgın kumların üstüne çıplak bedenle sırtüstü veya yüzüstü yatırır, koca bir taşı getirip üzerine bastırır ve bu haliyle bırakarak: “Muhammed’e küfrederek Lât ve Uzza putlarına iman edinceye kadar böyle kalacaksın!” derdi.

Bilal Hazretleri’nin ateş kesilmiş kumlar üzerinde sırtı ve göğsü yanar, ağır taşın altında nefesi tıkanır, bu dehşetli işkence içinde saatlerce ızdırap çeker, fakat müşriklerin teklifini reddederek: “ Allahu ahad , ahad (Allah birdir, birdir)” demeye devam ederdi. Bir işkence sırasında da boynuna ip taktılar, çocukların elinde sokaklarda dolaştırdılar.

Bir gün yine kızgın kum işkencesi sırasında oradan geçmekte olan Hz. Ebu Bekir r.a. durumu görüp çok üzülmüş, işkenceci Ümeyye’ye yaklaşıp onu azarlamı ş tı . Ümeyye de Ebu Bekr’e : “Onun ahlâkını bozup bizden uzaklaştıran sensin!” demişti. Ebu Bekir r.a. Hazretleri ise ona, kendi yanında daha güçlü ve müşrik bir köle bulunduğunu, onu verip Bilal’i almak istediğini söyledi. Anlaşma sağlandı ve köleler karşılıklı olarak deği ştirildi. Hz. Ebu Bekir r.a ., işkenceden kurtardığı Bilal-i Habeşî Hazretleri’ni Allah Rasulü s.a.v.’in yanına götürdü ve âzad etti.

Medine’ye hicretten sonra ilk ezanı okuyan ve müezzinliğe devam eden Hz. Bilal r.a ., Rasul -i Ekrem s.a.v.’in vefatından sonra cemaate ezan okumayı bırakmıştı. Halife Hz. Ömer r.a. zamanında ise cihad için izin isteyerek Suriye’ye gitti. Halife bir ara Şam’a gidince, şehir dışında Bilal-i Habeşî r.a. Hazretleri onunla buluşmuş, Hz. Ömer’in ricasıyla yeniden bir ezan okuyunca herkes ağlamıştı.

Bilal Hazretleri Şam’da iken bir gece rüyasında Rasulullah s.a.v.’in, “Beni ziyaret etmeyecek misin?” dediğini görmüş. Kalkıp Medine’ye gitmiş. Onu gören Hz. Hasan ve Hüseyin r.a ., ondan bir sabah ezanı rica etmişler. Sabahleyin Mescid -i Nebi’de onun okuduğu ezanı duyan kadın-erkek tüm Medine halkı ağlayarak dışarı fırlamı ş, mescide koşmuşlardır.

İbn Sa’d, et-Tabakatü’l-Kebir, 3/ 213-220 ; Belâzûrî , Ensâbü’l -Eşraf (Beyrut-1996), 1/209-219; İbnü’l -Esir, Usdü’l – Gâbe , 1/237-39

Bu konuda yapılan aramalar:

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>